.jpg)
Με αφορμή μια συζήτηση με την φίλτατη Άντρη σε σχετικό της θέμα εδώ, σκέφτηκα να γράψω κάτι πάνω στην μοιχεία των αντρών, επιχειρώντας να αποκρυσταλλώσω συνοπτικά τους λόγους. Θα περιοριστώ εδώ μόνο στην αντρική απιστία, όπως την βλέπω και έχω κατανοήσει από την πλευρά μου. Ή Άντρη ουσιαστικά ισχυρίστηκε πως κανένας άντρας δεν θα μπορούσε να αντισταθεί σε έναν πραγματικά δυνατό πειρασμό, απλώς και μόνο γιατί είναι...άντρας. Θα το δούμε αυτό. Για λόγους απλότητας, οικονομίας χώρου και μικρότερης καταπόνησης των οφθαλμών σας, θα αποφύγω να επεκταθώ σε περιπτώσεις όπου η σύντροφος έχει πονοκέφαλο 32 μέρες τον μήνα - 367 μέρες τον χρόνο ή για xψz λόγους έχει κάνει η ίδια τον σύντροφο φινλανδικό τάρανδο. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν υπονοώ πως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν φέρει κατά πάσα πιθανότητα ευθύνη ο άντρας, απλώς εδώ περνάμε στο σκέλος της γυναικείας απιστίας, που αν και ξέρω πως συχνότατα λαμβάνει χώρα για πολύ διαφορετικούς λόγους, καλύτερα να δώσουμε αυτό το βήμα σε κάποια γυναίκα όπως η Άντρη για αυτούς, σε περίπτωση που θελήσει να επεκταθεί.
Ας περάσουμε κατευθείαν στο ψητό. Γιατί οι άντρες δεν μπορούν να μείνουν πιστοί; Γιατί αρέσκονται στο να φοράνε δυο πρώτης τάξεως κέρατα στις συντρόφους τους και να τις κάνουν να μοιάζουν με μία θηλυκή εκδοχή του θεού Παν; Γιατί δεν σκέφτονται τις συνέπειες, τον πόνο και την θλίψη που προκαλεί αυτή η προδοσία τους; Ισχύει όντως το ότι σκέφτονται περισσότερο με το κάτω κεφάλι και ότι το πάνω λόγω...ανδρογόνων μπορεί να γίνει υποχείριό του ή πρόκειται απλά για "συκοφαντίες" γυναικών; Στην κλιμακτήριο πάλι, αυτή την "δεύτερη εφηβεία" όπου ο εικαζόμενος έλεγχος από την τεστοστερόνη θα έπρεπε λογικά να είναι σημαντικά ελαττωμένος, γιατί πολλοί άντρες αρχίζουν ξανά να κυνηγάνε όποιο θηλυκό δουν μπροστά τους;
Είναι αναντίρρητο γεγονός πως οι άντρες είμαστε γουρούνια, βόδια, γαϊδούρια και όποιο άλλο χαριτωμένο κοσμητικό μας προσάπτουν οι γυναίκες. Έχουμε αποθεώσει τον ρόλο και την σημασία του σεξ, δίνοντάς του βαρύτητα χρυσού τροπαίου σε ολυμπιακούς αγώνες. Εξακολουθώ, άλλοτε έκπληκτος και άλλοτε αδιάφορος (αναλόγως την πηγή), να δέχομαι "συμβουλές" από κατά τα άλλα σοβαρότατους, ευφυέστατους και επιτυχημένους άντρες, του στυλ "Το μόνο που αξίζει σε αυτή την ζωή είναι το μαμήσι", "Μάμα όσο είναι καιρός, όσο μπορείς περισσότερο", "Παράτα την λογοτεχνία και άρχισε να μαμάς", "Μάμα πριν στην βαρέσει εντελώς στο κεφάλι". Βλακώδη αξιώματα που δεν μπορούν να σταθούν κριτικής, τα οποία ασφαλώς έχουν αλιεύσει από άλλους μαμιάδες-σύμβουλους.. Γνωρίζω περίπτωση ανθρώπου που είχε ταυτόχρονα τρεις γκόμενες (ας μου επιτραπεί η λέξη, ποιητική αδεία αν θέλετε) σε τρεις πόλεις (Αθήνα, Κόρινθο και Πάτρα), γιατί όπως μου είχε πει κατά λέξη... "Ποτέ δεν ξανακάνω το λάθος να έχω πάνω από μία γκόμενα στην ίδια πόλη"!! Ε λοιπόν αυτός ο άνθρωπος είχε γράψει μία από τις καλύτερες και πιο πρωτότυπες ιστορίες που έχω διαβάσει ποτέ, ολόκληρο μυθιστόρημα με τα όλα του. Εμφανώς αυτοβιογραφικό όμως, και γεμάτο πόνο...
Κρατώντας το τελευταίο ας μιλήσουμε λίγο για διανοητικό και συναισθηματικό δυναμικό. Οι περισσότεροι από τους παραπάνω πρόκειται για πανέξυπνους ανθρώπους, γι'αυτό και παραξενεύτηκα. Σε σημείο που να φτάσω για λίγο να αναρωτηθώ "Μήπως είμαι εγώ λάθος;" Αν επρόκειτο για πανίβλακες ούτε που θα ασχολιόμουν. Ψάχνοντάς το όμως λίγο βαθύτερα άρχισα να κατανοώ τους λόγους. Ο τελευταίος που ανέφερα ήταν ένα κλικ πριν την κλιμακτήριο ηλικιακά, συναισθηματικά την είχε πατήσει για τα καλά. Ήταν επίσης χωρισμένος με τρία παιδιά (αγνοώ το αν ο χωρισμός προήλθε από απιστία του, δεν μου είπε δεν ρώτησα). Οι άλλοι επρόκειτο για διανοητικά φτασμένους μα για συναισθηματικά νήπια, με πλείστες ενδείξεις οιδιπόδειων. Ας περιγράψω λίγο τι εννοώ με το "συναισθηματικά νήπια". Χρησιμοποίησα την λέξη νήπια, αντί του παιδιά, για να τονίσω πως είχαν για τα καλά πάψει να ακούν το παιδί μέσα τους, είχαν εντελώς χάσει "την σοβαρότητα που είχαν όταν ήταν παιδιά και έπαιζαν", όπως λαμπρότατα το είχε θέσει ο Νίτσε. Διανοητικά ήταν ενήλικες μα δυστυχώς δεν αισθάνονταν παιδιά, ήταν παιδιά.
Πως λοιπόν ένας άντρας μπορεί να πάψει να είναι παιδί και να αρχίσει να ξανακούει εκείνη την παιδική φωνή μέσα του, με αποτέλεσμα να αρχίσει να αγαπάει και να σέβεται πραγματικά, να μην χρειάζεται αυτοεπιβεβαίωση σε καμία ηλικία, να γίνει με δυο λόγια αυτό που λένε "ολοκληρωμένος άντρας"; Η απάντηση λίαν συντόμως στο δεύτερο μέρος, όπου θα προσπαθήσω να περιγράψω την, όχι και τόσο μακράν, πορεία προς τον ολοκληρωμένο άντρα και τις διεξόδους από την φαινομενικά μόνο αναπόφευκτη απιστία.
